Showing posts with label More About Green. Show all posts
Showing posts with label More About Green. Show all posts
26 Jun 2011
შემდეგი გაჩერება vol.2
2 წლის წინ დაწერილ პოსტში ვღადაობდი, უნივერსტეტის შემდეგ ერთი გაჩერებით წინ წავედი–მეთქი (სამსახური იყო მომდევნო გაჩერებაზე) და ვითვლიდი ვაკის პარკამდე როდის მივიდოდი. 2 წლის შემდეგ, კიდევ ერთი გაჩერებით წავიწიე წინ (ნიუ ჯაბ). ახლა პროგრესია დავამუღამე – თუ გაჩერებების რაოდენობა სწორად მახსოვს და, თუ პროგრესია არ დაირღვევა, ვაკის პარკამდე 6 წელი დამრჩა.
11 Jan 2011
საპასუხო პროპაგანდა
დაახლოებით ათი წელი ვიყავი ბებიის პროპაგანდის მსხვერპლი. ჩემი პოსტების ლაკონიურობის დასაცავად არ ჩამოვთვლი პროპაგანდის საგნებს. სახალისო ის არის რომ ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში მე გავხდი პროპაგანდისტი და ის მხოლოდ იმ მასალას ეცნობა, რომელსაც მე მინდა რომ გაეცნოს. მე ვაძლევ წიგნებს და ჟურნალებს, მე ვუთითებ ავტორებს და ასე ვხდებით მე და ბებია იმაზე უკეთესი თანამოსაუბრეები, ვიდრე მისი პროპაგანდის დროს ვიყავით.
4 Jan 2011
Digital Me
მონატრებული მეგობრის ფოტო ჯერ ციფრებად იქცევა და შემდეგ, უამრავი კაბელიდან ისევ სურათად ქცეული, ჩემს მონიტორს ფარავს. ამავე გზას გადის ყველა ტიპის ფაილი ჩემამდე და მეც სავსე ვარ ციფრებით, ანუ, ფოტოებით, მუსიკით, ფილმებით, სტატიებით.. მომენატრა ვიდეო კასეტა, აუდიოც, დაბეჭდილი ფოტოებიც და ყველაფერი, რასაც ჯერ ხელში დაჭერა უნდა, სანამ ტვინამდე მივა. ალბათ, გონება ჩამორჩა და ვერ ადაპტირდება ციფრულ სამყაროში, ამიტომ, გამუდმებით მინდა ამ ციფრების ნაცვლად ხელშესახები ნივთები, რომლებსაც ვერ დაა-Delete-ებ, მარტივად ვერ ამოშლი C ან D დისკიდან, თითქოს, არც ყოფილან.
5 Sept 2010
Seize the Day
მეხსიერება მანებივრებს მოცულობით. ტვინი ძალდაუტანებლად გადასცემს სიგნალს REC-ს და იწერს ყველაზე კარგ წამებს. ყველაზე ხშირად ეს ხდება მონათესავე სულების შეცნობისას, როდესაც ემოციებისგან სხეულის ფორმის შეგრძნებას ვკარგავ და მგონია, გახეთქილი გული მუცლის ღრუს მივსებს. ამ დროს პირის გაღებაც მიჭირს, ბგერებს ვერ ვაკონტროლებ და, თავისთავად, დროსაც ვერაფერს ვუხერხებ, უბრალოდ, ტვინის იმედზე ვარ, რომელიც მონდომებით იწერს მომენტებს.
შენ როდის აჩერებ დროს, clown ?
31 Aug 2010
Summer's Almost Gone
ყველაზე ამაღელვებლად დაწყებული და უსაშველოდ გახანგრძლივებული ზაფხული მთავრდება. მხოლოდ ამ ზაფხულს მქონდა დღე, როდესაც დილით უზომოდ გახარებული ვიყავი, საღამოს- უზომოდ მოწყენილი. მთავარი განცდებია, თორე დიდი არაფერი მომხდარა. დილით სტუმრები წავიდნენ, საღამოს ბრაზილიამ წააგო. სტუმრები მალე დაბრუნდებიან, ბრაზილია კი მაინც მიყვარს.
p.s. ხო, ერთ რამესაც მივხვდი: არაა საჭირო 'მარშუტკაში' ფანჯარასთან დაჯდომა. მის უკანა სკამზე უკეთესად უბერავს.
28 Aug 2010
ჯასთ ენაზერ თაგ პოსტ
რა თქმა უნდა, ბევრ რამეზე ვჭედავ. მაქვს ბევრი ახირება და ბაზრობაზეც არ ვარ მხოლოდ ერთხელ ნამყოფი :zurriusssmile: წესრიგი მიყვარს, თუმცა, არაა გამორიცხული, დამტვერილ მაგიდასთან დავჯდე და გემრიელად მივირთვა. თავს ვიკავებ ფიზიკური ძალადობისგან, როცა ბავშვი ტოვებს საჭმელს. იშვიათად მიხარია სტუმრის მოსვლა. ვერ ვიტან, ვინმეს რომ უნდა გავუშალო სუფრა. გოიმური რა მაქვს, არ ვიცი. აააა, ფრჩხილებს ვიკვნეტდი და აღარ ვიკვნეტ. ესე საჯაროდ არასდროს გეტყვით ჩემს გოიმობაზე არაფერს. მაგისთვის მეგობრები არსებობენ.
სიამოვნებით მოვუსმენ ქეთის, ჩორვენს და ფსიქეს
9 Aug 2010
unidentified
მაქვს სახელი, გვარი, ფსევდონიმი, ზოდიაქოს ნიშანი, დაბადების თარიღი, ბიოგრაფია, გატაცება, სურვილები...ბევრი რამ, რითაც ვახდენ თვითიდენტიფიცირებას. უფრო მართებული იქნებოდა მეთქვა "მქონდა", რადგან დღეს დავკარგე ერთი მოცემულობა და დღეიდან ჩემს თავზე ვიტყვი "მე აღარ ვარ", რა მნიშვნელობა აქვს რა, უბრალოდ, ის აღარ ვარ, რაც დღემდე ვიცოდი. არა, უფრო მართებული იქნება "არც მქონია". ყველაზე მძიმე მომენტია ჩემს ცხოვრებაში–არ ვიცი ვინ ვარ.
26 Jul 2010
hungry
ერთმა მეგობარმა მასწავლა ადამიანების შეცნობის კაიფი. უკვე ცხრა წელია ამ ნარკოტიკზე ვზივარ. პერიოდულად "მშივდება" და საჭმლის ძებნას ვიწყებ. ზოგი მომყვება ამ თამაშში. ზოგი კი არა, ვინც მომშივდა, ყველა აზარტული აღმოჩნდა. ახლა შიმშილის პერიოდი მაქვს. დაცლილი ვარ და ისეთი განცდაც მაქვს, რომ ვეღარ შევჭამ. ისეთი, ისეთი დაცლილი ვარ, რომ პირველად ვწერ ასე საჯაროდ. მშია.
31 May 2010
გამწვანების მიზეზი
17 Feb 2010
View Full Archive

მეხსიერების გარეშე როგორი იქნება ცხოვრება? -ჩემთვის მოსაწყენი. ერთ დღეს რომ დამავიწყდეს, როგორ გამიხარდა ველოსიპედით რომ გავიარე პირველად, რა შორს იყო გზის დასაწყისი, უკან რომ მოვიხედე, ხომ მოვიწყენ? რომ არ დამავიწყდეს და არ მოვიწყინო, ყველაფერს ვინახავ. მითუმეტეს ახლა, როცა ყველაფერი ვირტუალურია, ვინახავ მეგობართან მობილურით ლაპარაკის ჩანაწერს, ცუდად გადაღებულ ფოტოებსაც, chat history-საც. ხო, ეს ნამდვილად გავს დაკონსერვებას და თაროზე შემოდებას, მაგრამ ზოგჯერ არაფერი მინდა View Full Archive-ის გარდა.
23 Nov 2009
სნობი

მედიის მსხვერპლი ვარ. არა!- მედიის პროპაგანდის. ვკითხულობ და ვუსმენ (ტელევიზორს არ ვუყურებ) იმ ავტორებს, ვინც გაპიარებულია. დავძვრები ამ „გამოჩენილი მოაზროვნეების“ ბლოგებზე და ისტერიულად ვდებ ლინკს facebook-ზე. ცუდ რამეებს ნამდვილად არ ვკითხულობ, უბრალოდ, სხვა საინტერესო ბლოგები და ავტორები მრჩება გვერდზე. ეს არაფერია სნობიზმის გარდა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე ვფიქრობ. მხოლოდ რამდენიმე წყაროთი მაქვს გამოკვებილი ტვინი და მინიმუმია ჩემში პლურალიზმი. არა იმიტომ, რომ მას არ ვაღიარებ, არამედ, არ ვეცნობი სხვა, მართლაც განხსვავებულ აზრს. დღეიდან ვიწყებ განსხვავებული აზრების გაცნობას და მათ მშვიდად მიღებას (ქილიკის გარეშე).
11 Sept 2009
შემდეგი გაჩერება

უნივერსტეტს რომ ვამთავრებდით..რატომ ვწერ მრავლობით რიცხვში, რა წესია?
უნივერსტეტს რომ ვამთავრებდი, მეგონა შეიცვლებოდა ყველაფერი. ეს არ იყო გულუბრყვილო მოლოდინი, რომ გადავატრიალებდი ქვეყანას. მარტივ ცვლილებებს ვგულისხმობ.
მეგონა აღარ ჩავჯდებოდი 85 ნომერ ავტობუსში, უფრო იშვიათად ვივლიდი ვაკეში და ამ იშვიათი შემთხვევების წყალობით გული ამიჩუყდებოდა მეექვსე კორპუსის დანახვაზე. ახლა რა ხდება იცით?- სახლიდან გამოსული იმავე მიმართულებით მივდივარ. ხალხს ვცნობ და ვიცი, ვინ რა დროს ჩადის მაღაზიაში..ვინ რა დროს ასეირნებს ძაღლს..ვიცი მეექვსე კორპუსის დაცვის თანამშრომლების განრიგი....არა, ყველაფერი ასე ცუდადაც არ არის..არის ერთი ცვლილება. გავცდი პირველი კორპუსის გაჩერებას და მომდევნო გაჩერებაზე ჩამოვდივარ..მთელი ერთი გაჩერებით წინ წავედი უნივერსტეტის დამთავრების შემდეგ...მთელი ერთი გაჩერებით. ახლა ვითვლი და ვერ გამოვთვალე, რამდენ წელიწადში მივალ ვაკის პარკამდე :D :D :D
10 Sept 2009
დამოუკიდებლობა

მე მომწონს ვინმეზე რომ ვარ დამოკიდებული. არა მატერიალურად, რა თქმა უნდა.. აი, ვინმესთან ურთიერთობაზე რომ არის დამოკიდებული ჩემი განწყობილება. ამას ბევრი განცდა მოაქვს ჩემთვის და ეს მიყვარს ყველაზე მეტად ურთიერთოებში. არ მესმის, რატომ გაურბის ხალხი ამას. რა პრობლემაა, თუ ერთ დღეს იგრძნობ, რომ ვიღაცის გარეშე არ ხარ კარგად, თუ იგრძნობ, რომ ვინმეს მიეჯაჭვე. ამის გარეშე, მგონია, რომ მარტოდ ვიგრძნობ თავს და საერთოდ არ მჭირდება ეგეთი დამოუკიდებლობა.
27 Jul 2009
self-assurance
გუშინ მთელი დღე რაღაც ბლანკებს ვითვლიდი. რამდენჯერმე შემეშალა და თავიდან დავითვალე.
პატარა რომ ვიყავი, მეგონა რომ დათვლა არ ვიცოდი. ერთხელ, დავჯექი, თავს ძალა დავატანე და დათვლა დავიწყე. ჩუმად ვითვლიდი. ჯერ თითებს ვიშველიებდი, შემდეგ ავცდი თითების რაოდენობას და შემეშინდა, ვერ გავქაჩავ-მეთქი. გავაგრძელე და ორმოცამდე რომ ავედი, მივხვდი რომ შემიძლია დათვლა და ამაში არაფერი არ არის ძნელი. მაშინ 5 წლის ვიყავი. ეს იყო თვითრწმენის პირველი შეგრძნება რომელიც დღემდე მახსოვს. სანამ ეს ამბავი კარგად არ გავიხსენე, მეგონა რომ იმ ბლანკებს ვერასდროს დავითვლიდი სწორად :) აი, ესე ვკარგავ ხოლმე თვითრწმენას.
პატარა რომ ვიყავი, მეგონა რომ დათვლა არ ვიცოდი. ერთხელ, დავჯექი, თავს ძალა დავატანე და დათვლა დავიწყე. ჩუმად ვითვლიდი. ჯერ თითებს ვიშველიებდი, შემდეგ ავცდი თითების რაოდენობას და შემეშინდა, ვერ გავქაჩავ-მეთქი. გავაგრძელე და ორმოცამდე რომ ავედი, მივხვდი რომ შემიძლია დათვლა და ამაში არაფერი არ არის ძნელი. მაშინ 5 წლის ვიყავი. ეს იყო თვითრწმენის პირველი შეგრძნება რომელიც დღემდე მახსოვს. სანამ ეს ამბავი კარგად არ გავიხსენე, მეგონა რომ იმ ბლანკებს ვერასდროს დავითვლიდი სწორად :) აი, ესე ვკარგავ ხოლმე თვითრწმენას.
24 Jul 2009
რატომ არ ვწერ ბლოგზე?
ეს კითხვა ესეთი ინტონაციით უნდა წაიკითხო, როგორც გამოთქვამ კითხვას “რატომ დაიგვიანე?”. ჩემს თავს ვეკითხები და ამიტომ არის ეს ინტონაცია საჭირო. ხოდა, რამდენიმე დღეა ვფიქრობ- ავდგები, დავჯდები და დავწერ ისეთ რამეს რომ მერე ლინკის დაგდება ღირდეს-მეთქი. მივხვდი რომ ვერ ვუყრი თავს სათქმელს. აი, ყველაფერზე მინდა დაწერა და არაფერზე არ ვწერ. ჩემთვის ვინახავ. რატომ? რას ვაჯდები? რატომ არ გამომდის sharing? ეს კომუნიკაციის პრობლემაა თუ გაუგებრობის პრევენცია? მმმმმმმმმმმ, თუ ეს გაუგებრობის პრევენციაა, ე.ი. კომუნიკაციის სურვილი მაქვს და არ მინდა, ჩემი ხმა “უდაბნოდ მღაღადებლის ხმად” დარჩეს. მაშინ სანერვიულო არ მაქვს. უბრალოდ წერა უნდა ვისწავლო (ვითომ რა ვისწავლე 4 წელიწადში? ო, დიდო ოთხო წელიწადოო!) და უფრო ხშირი ვიქნები, თორე დამაკომპლექსა პოსტმაიმუნურმა სამყარომ:)
11 Jul 2009
ჩემი ბლოგის კონცეფცია
პატარა ბავშვი ფარდის უკან რომ შეყოფს თავს, სახე რომ არ უჩანს და გონია - არც ტანი..აი, ესეთი განცდაა ბლოგი.მიუხედავად იმისა, რომ ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია წაკითხვა, მაინც გგონია, რომ შენთვის წერ, რვეულში.
მოკლედ, გადავწყვიტე ამ ფარდას "ამოვეფარო", ვითომ ჩემთვის ვწერო და პატარა ბავშვისგან განსხვავებით ვიცოდე რომ მიყურებთ და მკითხულობთ. ჯერ არ მაქვს იმის სურვილი რომ ვინმე დავაინტერესო, უცხო. ჯერ მეგობრებს მოვხიბლავ და მერე, იქნებ, ისიც მომინდეს, რომ პოპულარული გავხდე.
პოსტის სათაური უბრალოდ დავწერე, თორე, მე რა კონცეფციის დამწერი ვარ?! ყველაზე მეტად არ მიყვარს მასეთ დავალებას რომ მაძლევენ :)
მოკლედ, გადავწყვიტე ამ ფარდას "ამოვეფარო", ვითომ ჩემთვის ვწერო და პატარა ბავშვისგან განსხვავებით ვიცოდე რომ მიყურებთ და მკითხულობთ. ჯერ არ მაქვს იმის სურვილი რომ ვინმე დავაინტერესო, უცხო. ჯერ მეგობრებს მოვხიბლავ და მერე, იქნებ, ისიც მომინდეს, რომ პოპულარული გავხდე.
პოსტის სათაური უბრალოდ დავწერე, თორე, მე რა კონცეფციის დამწერი ვარ?! ყველაზე მეტად არ მიყვარს მასეთ დავალებას რომ მაძლევენ :)
10 Jul 2009
greener
მე ახალი ვარ,არ ვიცი აქ რა ხდება და უნდა ვისწავლო. იმდენ მეგობარს აქვს ბლოგი რომ მომინდა.აი ესე. თანდათან დავხვეწ ბლოგს და საინტერესოს გავხდი, იმედია. გამოვა რამე?
Subscribe to:
Posts (Atom)








