11 Dec 2009

sedness and bile



ერთ მშვენიერ დღეს აღმოვაჩინე, რომ „იუმორინას“ ახალი რეკლამის ტექსტი ზეპირად ვიცი. გემოვნების პრობლემას არ შევეხები,მაგრამ ისეთი მოწოდებაა ამ ტექსტში, რომ ხაზი უნდა გაესვას . „გაატანე ძველ წელს ძველი სევდა-ნაღველიიიიიიიიიიიიიიი“... ეხლა რა მაინტერესებს- ხომ არ იცით ვინმემ სევდა-ნაღველის გადაზიდვის სერვისის ნომერი? ან ლიმიტი თუა, რამდენი სევდა-ნაღველის გატანება შემიძლია? თუ საუბარი (სიმღერა) იმაზეა, რომ ეს სევდა-ნაღველი ფილარმონიაში უნდა დავტოვოთ, მაშინ ახლადგარემონტებულ შენობას რას ვერჩით? :აურასმაილ:
რაღაც გაურკვეველი და დამაზომბირებელი მოწოდებაა საკუთარი დარდის და საფიქრალის დავიწყება. არა, ჩემგან შორსაა ეს პათოსი „რა დროს სიცილია, როცა ქვეყანა გვენგრევა“. სულ ცალ ფეხზე მკიდია ეს სიტუაცია, უბრალოდ ადამიანის საფიქრალზე ვამბობ, პირად დარდზე, შინაგან სევდა-ნაღველზე. რატომ უნდა გავატანო ძველ წელს, როგორ?! რატომ არის კარგი ამბავი ფიქრის დაკიდება და აბსტრაქტული იმედების ხელოვნურად გაჩენა?

25 Nov 2009

crossing


ჩამოვედი „მარშუტკიდან“, გავისწორე პალტო, აიპოდი. გადავრთე ამოჩემებულ სიმღერაზე და წარმოვიდგინე, როგორ ვიმღერებ ჯოპლინის სიმღერას რომელიმე ბარში. (სულ ვოცნებობ კარგ ხმაზე :)..
25 24 23 22 21....3 2 1 და გადავჭერი პატარა ქუჩა, მერე გავჩერდი, დაიწყო ათვლა, მივიდა 1-მდე, გაყვითლდა, ის გაწითლდა, ეს გამწვანდა და მეც გადავედი, გავჩერდი, მოვბრუნდი მარჯვნივ და დაველოდე გამწვანებას..გამწვანდა, გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი და ისევ დაიწყო ათვლა, თუ დათვლა, თუ თვლა...8 7 6 .....2..1 და გადავედი იმ ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს, სადაც „მარშუტკიდან“ ჩამოვედი.

აი, ესეთი მოსაწყენია ოთხად დაყოფილი პეკინის ქუჩის გადაჭრა .

23 Nov 2009

სნობი



მედიის მსხვერპლი ვარ. არა!- მედიის პროპაგანდის. ვკითხულობ და ვუსმენ (ტელევიზორს არ ვუყურებ) იმ ავტორებს, ვინც გაპიარებულია. დავძვრები ამ „გამოჩენილი მოაზროვნეების“ ბლოგებზე და ისტერიულად ვდებ ლინკს facebook-ზე. ცუდ რამეებს ნამდვილად არ ვკითხულობ, უბრალოდ, სხვა საინტერესო ბლოგები და ავტორები მრჩება გვერდზე. ეს არაფერია სნობიზმის გარდა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე ვფიქრობ. მხოლოდ რამდენიმე წყაროთი მაქვს გამოკვებილი ტვინი და მინიმუმია ჩემში პლურალიზმი. არა იმიტომ, რომ მას არ ვაღიარებ, არამედ, არ ვეცნობი სხვა, მართლაც განხსვავებულ აზრს. დღეიდან ვიწყებ განსხვავებული აზრების გაცნობას და მათ მშვიდად მიღებას (ქილიკის გარეშე).

19 Nov 2009

ამბავი ამბივალენტურზე


ამბავი დაგვიანებით დაიწყო. მე და ქეთი გოეთეს ინსტიტუტში, რუსუდან პირველის და სალომე ჯაშის ფილმების ჩვენებაზე წავედით. დარბაზში ცხელოდა. იმდენი და ისეთი ხალხი იყო, რომ ერთი ბომბის შემოგდება რამდენიმე წლით უკან დახევდა ქართული სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბების პროცესს. მთავარი ამბავი დაიწყო მაშინ, როდესაც დამთავრდა ფილმი „ლიდერი ყოველთვის მართალია“ (ავტორი: სალომე ჯაში). ფილმი პატრიოტთა ბანაკზე იყო. ყველამ დავინახეთ, როგორ (აღ)ზრდიან პატრიოტებს და ბევრს არ მოეწონა მეთოდი. შუქი აანთეს, უკეთესად დავინახე აღშფოთებული სახეები(თან ფეხზე ვიდექი :ანშლაგისმაილ:). რა გასაკვირია, რომ ჩვენი მოაზროვნეები კრიტიკით შეხვდნენ ბანაკის მეთოდებს. აღმოჩნდა რომ ფილმის და ჩემი პოსტის გმირი, ბანაკის ლიდერი და რომელიღაც სკოლის დირექტორი (სახელი არ მახსოვს), ჩვენებას ესწრებოდა. ფილმში იყო ისეთი კადრები, რომელშიც ეს ქალი მთავარ იდეოლოგად ჩანს. იყო სასაცილო მომენტებიც, რაზეც მეც გულიანად ვიცინე. მოკლედ, დადგა ეს ქალი და მოისმინა რამდენიმე მწვავე კრიტიკული განცხადება. ხმაური რომ ატყდა, ერთ-ერთი სელებრითი (არ ვაქილიკებ, უბრალოდ არ მიყვარს სახელები და გვარები) ადგა და ზუსტად ის თქვა რასაც ვფიქრობდი. მოკლედ, ხალხს ურჩია, ამ ადამიანისკენ არ მიემართათ მთელი ბრაზი, რადგან მხოლოდ ის არაა დამნაშავე. ცოტა დამშვიდდა სიტუაცია და მთავარი, რამაც აღმაშფოთა, ამ ჩემმა გმირმა,ლიდერმა და დირექტორმა თქვა. ესე შორიდან რომ შევხედე ბევრი რამე არ მომეწონა და თითქოს დიქტატორი ვარ, არადა არ ვარ, არადა ესე დავინახე,რამდენი ლაფსუსი ყოფილაო, ისაო და ესაო. სულ დამავიწყდა, როგორ გავბრაზდი ყველა ამ ქალს რომ მიაწყდა, საერთოდ დავიკიდე ის საზიზღრობა, რაც ფილმში ვნახე (მეთოდებს ვგულისხმობ) და გამაბრაზა ამ ქალმა თავისი გაორებით. იმით, რომ შორიდან ნახვით დაინახა რას აკეთებდა და მანამდე არც უფიქრია ამაზე. გამაღიზიანა იმან რომ არც სწამდა იმის, რასაც „პატრიოტებს“ ეუბნებოდა. არადა, იცით, რას უბნებოდა? კი არ ეუბნებოდა, ბოლო ხმაზე ხაოდა, მალე ბანაკს აფხაზეთში გავხსნითო, დავიბრუნებთო. რაღაც წარმოდგენაც გამართა, სადაც ის ვითომ აფხაზეთი იყო და ამბობდა ტექსტს „მე გელოდებით“. დილიდან საღამომდე „ჯოს“-ს აყვირებინებდა მთელ ბანაკს. ამ ყველაფერს მთელი გრძნობით და ვნებით აკეთებდა და ამ დროს, ფილმის შემდეგ ეჭვი შეეპარა თავის „რწმენაში“. აი, ამან გამაბრაზა, ამ ამბივალენტურმა პატრიოტმა.

12 Nov 2009

გეოგრაფიულად ქართველი

ბოლო დროს მაღიზიანებს ადამიანების ეროვნების მიხედვით დაყოფა. ეს არის სტიგმატიზაცია.იმ აზრისგან შორს ვარ, რომ ქართველი ერი საუკეთესოა, გამორჩეული და ყველაზე ნიჭიერი.თუმცა, ბავშვობაში ამის მწამდა და ბედნიერებას ვგრძნობდი ჩემი ეროვნების გამო. ეროვნების გაგებით, უკვე ადამიანზე რაღაც წარმოდგენა მექმნებოდა მისი პიროვნების გაცნობამდე. ეს ხომ არასწორია? არასწორი იყო ის შეგრძნებებიც, რომ ხასიათის გარკვეული შტრიხები, მაინცდამაინც ქართულია. ხასიათის ტიპების გაეროვნულებაც არასწორი ყოფილა. დავიჯერო, ნიჭიერი და ზარმაცი პოლონელი არ არსებობს? არსებობს. არასტუმართმოყვარე ქართველი არ არსებობს?არსებობს.

ისე, „ქართველიც“ სადავო ცნებაა. დარწმუნებული ვარ, 40 000 ყივჩაღიდან, ერთი მაინცაა ჩემი წინაპარი. ბატონი თემურიც იმდენჯერ შემოგვესია რომ, ნამდვილად მოახდენდა გავლენას ჩემს გენეტიკაზე (თან კახელი ვარ). ასე რომ, თავს არ მივაკუთვნებ არცერთ ეროვნებას! მხოლოდ გეოგრაფიულად ვარ ქართველი.

რა კარგია, რომ პირადობის დამადასტურებელ მოწმობაში არ წერია ეროვნება.

23 Sept 2009

მე არ მიყვარს საქართველო


ცოტა უაზრო სათაურია, მაგრამ "მე მიყვარს საქართველოს" საწინაამდეგო ვერ მოვიფიქრე სხვა რამე :) წარმოიდგინეთ, მეგობარი რომ გკითხავთ, სად ხართ და პასუხობთ: "აი, ბანერები (თუ რაღაც) რომ დგას, მე მიყვარს რო აწერია რა". და მეგობარი გპასუხობთ: "მეც მანდ ვარ და ვერ გხედავ". (ის სხვა სურათთან დგას :)ყველგან ეს სურათები დგას და საშინელი ტექსტი აწერია. არ მესმის, რა ეფექტი აქვს ასეთ თავსმოხვეულ სიყვარულს. რამე რომ შენდება და უკეთესი ხდება ძალიან კარგია და ამის გაპიარებაც აბსოლუტურად ნორმალურია, მაგრამ ეს სიყვარული რა არის? სადაც გაიხედავ ყველგან ეს რატომ უნდა ეწეროს?(პარლამენტის შენობაზეც კი) არა, ესე მძიმედ ნამდვილად არ ვუყურებ ამ სურათებს. ვხალისობ კიდეც, ზოგს "მიყვარს" აწერია, ზოგს "მიყვარ".

12 Sept 2009

რატომ უნდა ვნახო "ანტიქრისტე"


პირველად ამ ფილმზე "ცხელი შოკოლადიდან" გავიგე. გოგი გვახარიას სტატია იყო კანის ფესტივალზე. მეორედ ეს ფილმი უცნაურად აღმოჩნდა ჩემს კომპიუტერში : საიტზე შევედი, სადაც ფილმებს ვუყურებ ინგლისურად და ახალი ფილმების სიაში სიტყვა ანარქისტი წავიკითხე. ბმულზე გადავედი, რადგან ეს სიტყვა მიყვარს. (ალბათ, იმიტომ, რომ ყოველთვის მინდოდა ანარქისტობა) ანარქისტი "ანტიქრისტე" აღმოჩნდა. ფილმი გადმოვწერე, მაგრამ სამსახურში ვერ ვუყურე. რამდენიმე დღეა მეხსიერების ბარათს მიმძიმებს...ვერც ვერავინ ვნახე, ვინც მეტყვის ღირს, თუ არა ყურება. მოკლედ, ვერ ჩამითრია ვერც სახელწოდებამ, ვერც ანოტაციამ, ვერც პირველმა 5-მა წუთმა, მაგრამ ახლა მყარად გადავწყვიტე ყურება. ამის მიზეზი ჩემი დღევანდელი ვიზიტია კინოს სახლში. სანამ ფილმი დაიწყებოდა, ვიღაცა კაცმა გვაცნობა რომ საღამოს 8 საათზე კიდევ ერთი ფილმი გავიდოდა სახელად "ანტიქრისტე". ისიც გვითხრა რომ ფილმი ახალია და მართლმადიდებლური...აი, ამ უკანასკნელმა სიტყვამ ჩამითრია. გამოსვლის წინ გადავამოწმე, რომ ეს მართლმადიდებლური ფილმი ლარს ფონ ტრიერს ეკუთვნის და ხვალაც გავა 8 საათზე.

11 Sept 2009

შემდეგი გაჩერება


უნივერსტეტს რომ ვამთავრებდით..რატომ ვწერ მრავლობით რიცხვში, რა წესია?
უნივერსტეტს რომ ვამთავრებდი, მეგონა შეიცვლებოდა ყველაფერი. ეს არ იყო გულუბრყვილო მოლოდინი, რომ გადავატრიალებდი ქვეყანას. მარტივ ცვლილებებს ვგულისხმობ.
მეგონა აღარ ჩავჯდებოდი 85 ნომერ ავტობუსში, უფრო იშვიათად ვივლიდი ვაკეში და ამ იშვიათი შემთხვევების წყალობით გული ამიჩუყდებოდა მეექვსე კორპუსის დანახვაზე. ახლა რა ხდება იცით?- სახლიდან გამოსული იმავე მიმართულებით მივდივარ. ხალხს ვცნობ და ვიცი, ვინ რა დროს ჩადის მაღაზიაში..ვინ რა დროს ასეირნებს ძაღლს..ვიცი მეექვსე კორპუსის დაცვის თანამშრომლების განრიგი....არა, ყველაფერი ასე ცუდადაც არ არის..არის ერთი ცვლილება. გავცდი პირველი კორპუსის გაჩერებას და მომდევნო გაჩერებაზე ჩამოვდივარ..მთელი ერთი გაჩერებით წინ წავედი უნივერსტეტის დამთავრების შემდეგ...მთელი ერთი გაჩერებით. ახლა ვითვლი და ვერ გამოვთვალე, რამდენ წელიწადში მივალ ვაკის პარკამდე :D :D :D

10 Sept 2009

დამოუკიდებლობა


მე მომწონს ვინმეზე რომ ვარ დამოკიდებული. არა მატერიალურად, რა თქმა უნდა.. აი, ვინმესთან ურთიერთობაზე რომ არის დამოკიდებული ჩემი განწყობილება. ამას ბევრი განცდა მოაქვს ჩემთვის და ეს მიყვარს ყველაზე მეტად ურთიერთოებში. არ მესმის, რატომ გაურბის ხალხი ამას. რა პრობლემაა, თუ ერთ დღეს იგრძნობ, რომ ვიღაცის გარეშე არ ხარ კარგად, თუ იგრძნობ, რომ ვინმეს მიეჯაჭვე. ამის გარეშე, მგონია, რომ მარტოდ ვიგრძნობ თავს და საერთოდ არ მჭირდება ეგეთი დამოუკიდებლობა.

9 Sept 2009

თავმოყვარეობა


ჩვენ საკუთარი თავი გვიყვარს ყველაზე მეტად, მოგვწონს და ყველას გვირჩევნია.მაგრამ რა არის იცით?-მაინტერესებს, რატომ ითვლება ეს უარყოფით მოვლენად? არ უნდა გვიყვარდეს ყველაზე მეტად? მე მგონია რომ ყველაფერი საკუთარი თავის სიყვარულით იწყება. ის ვინც გიყვარს- გაინტერესებს და თუ გაინტერესებს, შეცნობას იწყებ. შეცნობა კი ყველაზე მაგარი აქტია, რადგან, თუ შეიცნობ შენს თავს, მიიღებ შენს თავს, როგორიც ის არის,ნაკლები პრეტენზია გექნება სამყაროსთან.

27 Jul 2009

self-assurance

გუშინ მთელი დღე რაღაც ბლანკებს ვითვლიდი. რამდენჯერმე შემეშალა და თავიდან დავითვალე.
პატარა რომ ვიყავი, მეგონა რომ დათვლა არ ვიცოდი. ერთხელ, დავჯექი, თავს ძალა დავატანე და დათვლა დავიწყე. ჩუმად ვითვლიდი. ჯერ თითებს ვიშველიებდი, შემდეგ ავცდი თითების რაოდენობას და შემეშინდა, ვერ გავქაჩავ-მეთქი. გავაგრძელე და ორმოცამდე რომ ავედი, მივხვდი რომ შემიძლია დათვლა და ამაში არაფერი არ არის ძნელი. მაშინ 5 წლის ვიყავი. ეს იყო თვითრწმენის პირველი შეგრძნება რომელიც დღემდე მახსოვს. სანამ ეს ამბავი კარგად არ გავიხსენე, მეგონა რომ იმ ბლანკებს ვერასდროს დავითვლიდი სწორად :) აი, ესე ვკარგავ ხოლმე თვითრწმენას.

24 Jul 2009

რატომ არ ვწერ ბლოგზე?

ეს კითხვა ესეთი ინტონაციით უნდა წაიკითხო, როგორც გამოთქვამ კითხვას “რატომ დაიგვიანე?”. ჩემს თავს ვეკითხები და ამიტომ არის ეს ინტონაცია საჭირო. ხოდა, რამდენიმე დღეა ვფიქრობ- ავდგები, დავჯდები და დავწერ ისეთ რამეს რომ მერე ლინკის დაგდება ღირდეს-მეთქი. მივხვდი რომ ვერ ვუყრი თავს სათქმელს. აი, ყველაფერზე მინდა დაწერა და არაფერზე არ ვწერ. ჩემთვის ვინახავ. რატომ? რას ვაჯდები? რატომ არ გამომდის sharing? ეს კომუნიკაციის პრობლემაა თუ გაუგებრობის პრევენცია? მმმმმმმმმმმ, თუ ეს გაუგებრობის პრევენციაა, ე.ი. კომუნიკაციის სურვილი მაქვს და არ მინდა, ჩემი ხმა “უდაბნოდ მღაღადებლის ხმად” დარჩეს. მაშინ სანერვიულო არ მაქვს. უბრალოდ წერა უნდა ვისწავლო (ვითომ რა ვისწავლე 4 წელიწადში? ო, დიდო ოთხო წელიწადოო!) და უფრო ხშირი ვიქნები, თორე დამაკომპლექსა პოსტმაიმუნურმა სამყარომ:)

11 Jul 2009

ჩემი ბლოგის კონცეფცია

პატარა ბავშვი ფარდის უკან რომ შეყოფს თავს, სახე რომ არ უჩანს და გონია - არც ტანი..აი, ესეთი განცდაა ბლოგი.მიუხედავად იმისა, რომ ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია წაკითხვა, მაინც გგონია, რომ შენთვის წერ, რვეულში.
მოკლედ, გადავწყვიტე ამ ფარდას "ამოვეფარო", ვითომ ჩემთვის ვწერო და პატარა ბავშვისგან განსხვავებით ვიცოდე რომ მიყურებთ და მკითხულობთ. ჯერ არ მაქვს იმის სურვილი რომ ვინმე დავაინტერესო, უცხო. ჯერ მეგობრებს მოვხიბლავ და მერე, იქნებ, ისიც მომინდეს, რომ პოპულარული გავხდე.
პოსტის სათაური უბრალოდ დავწერე, თორე, მე რა კონცეფციის დამწერი ვარ?! ყველაზე მეტად არ მიყვარს მასეთ დავალებას რომ მაძლევენ :)

10 Jul 2009

greener

მე ახალი ვარ,არ ვიცი აქ რა ხდება და უნდა ვისწავლო. იმდენ მეგობარს აქვს ბლოგი რომ მომინდა.აი ესე. თანდათან დავხვეწ ბლოგს და საინტერესოს გავხდი, იმედია. გამოვა რამე?